De Notariscoach

Verkeerde volgorde

Tuitert heeft goud, Wüst heeft goud, Wilders dénkt dat hij straks goud haalt en Balkenende likt verongelijkt zijn wonden en spreekt nu met onze koningin. Hoe zou zoiets nu gaan? Denkt u daar ook wel eens over na? Ik vraag me af hoe dat er live-stream uit zou zien...

Waarschijnlijk was hij thuis in Capelle a/d IJssel eerst al drie keer naar het toilet geweest voordat hij in de dienstauto kon stappen, tot grote ergernis van zijn chauffeur "We moeten nu écht gaan hoor, je weet hoe stipt ze is, en er staat op de A13 al weer 25 minuten vertraging!" en toen hij nét op de achterbank zat lispelde hij dat nog héél even moest plassen. Na een stille, zeer stille rit naar Den Haag kwam hij snotterend, met knikkende knieën en klamme handjes nog nét op tijd het paleis binnen. Daar liep hij naar de meewarig kijkende hoofdlakei die eerst fronsend op zijn horloge keek, zijn hoofd schudde en hem vervolgens met een witgehandschoende hand vaderlijk op zijn schouder richting Bea's koninklijk ingerichte werkkamer voerde. Na een schuchter klopje op de mahonie deur en een gedempt doch veelbetekenend "binnen" schuifelde hij over het glimmende parket het aangenaam verwarmde Heilige der Heiligen binnen, waar een streng kijkende vorstin hem naast zich op de roodfluwelen canapé klopte, waarna hij schoorvoetend zijn krijtstreep kontje in een hoekje van haar bank vlijde. De moeder-des-vaderlands keek hem eens schuin aan en zei: "Zo, JP, wat is er nu toch allemaal gebeurd? Ben ik goed en wel in Lech en laat jij je kabinetje vallen. Vertel me maar eens rustig -snuit eerst je neus- van het begin af aan hoe dit heeft kunnen gebeuren." En zij reikte hem een gekant zakdoekje aan uit de grote Koninginnetas die aan haar voeten stond. JP deed wat hem gezegd werd, snoot dankbaar zijn neus en maakte gelijk zijn bril schoon...ja, verkeerde volgorde dus. De koningin zag dit gebeuren en trok haar keurig bijgewerkte wenkbrauwen op...verkeerde volgorde, hmmm. JP zag dit niet, hij zag eigenlijk niets meer door zijn wazig gestreepte bril en stak hakkelend van wal. "En toen zei Wouter....en toen zei Mariëtte..(snik)...en toen zei die enge Geert...(hysterische uithaal)...en toen zei Femke......waarop Femke nog een keer......en toen kwam ook Rita.....en Wouter jokt wel eens, maar niet altijd......en toen kwamen Alexander en Mark tegelijk......en toen zei Agnes...(snik)....en Tante Gerdi zei toen..... en toen wist ik het niet meer.......en........" De koningin onderbrak hem en zei: "Ssssssst, stil maar, jongen. Hier, nog een kaakje. Neem nog een slokje water, snuit je neus, wacht ff, ik pak een schone zakdoek." En ze pakte uit haar grote tas een vers gesteven zakdoekje. "Nu maak je eerst je bril schoon! Dan kun je me tenminste aankijken." Braaf deed onze demissionaire premier wat hem gezegd werd, maar ditmaal in de juiste volgorde.

Onze koningin overdacht het relaas van haar JP en kwam al snel tot een verbijsterende conclusie. Dat ze dat niet eerder had bemerkt! Hij deed álles in een verkeerde volgorde. Hij had eerst moeten afstemmen, lobbyen, overleggen, compromissen moeten sluiten, afspreken, vergaderen, besluiten, hoor en wederhoor moeten toepassen... Hij gaat naar Uruzgan als onze jongens daar al twee jaar zitten! Maar waarom ging hij er zelf niet heen vóórdat we de troepen erheen stuurden??? Maar dan nog.....was hij überhaupt wel capabel genoeg om de club te leiden? Moest ze hem niet ieder jaar weer even in het zadel zetten? Hem stevig toespreken dat het zo niet langer kon, dat hij over zich liet lopen, dat hij zijn gezag moest laten gelden? Moest ze niet regelmatig een briefje meegeven voor Bianca, dat zij hem wekelijks even streng moest toespreken, bij voorkeur voor zijn wekelijkse uurtje volwassenengym? Ze had immers gehoord dat hij ook daar niet zo handig was, dat hij zijn handen met magnesium poederde, pas nadat hij uit de ringen was gevallen; dat de gymleraar hem terugstuurde naar de kleedkamer omdat hij zijn shirtje achterstevoren droeg en overduidelijk zijn voeten niet gewassen had en dat na een hele dag debatteren in Den Haag. Maar dat was kennelijk allemaal tevergeefs. Hij had er van moeten leren, maar nee, hij wilde per se eerst naar Vancouver, terwijl in Den Haag de oppositieleden verder zaagden aan de stoelpoten van zijn toch al wankele zetel. Verkeerde volgorde.

De koningin dacht kort na en stuurde JP terug naar zijn chauffeur. Op het briefje dat hij bij zich had stond geschreven: "Met gezwinde spoed terug naar Capelle, met twee sinasprilletjes en een kruik naar bed! Morgenochtend om 9.00 uur melden bij Tante Gerdi."

"Eerst maar eens met de voorzitters overleggen, eind van de middag sherry met Wouter," waren de instructies die de Koningin aan haar P.A. gaf. Vervolgens legde ze haar vermoeide gekousde voeten op de rood pluchen hocker, sloot ze haar ogen en zuchtte eens diep. "Verkeerde volgorde.....dat ik dat niet eerder heb gezien..." De hoofdlakei bracht haar nog een kopje thee en zei: "Maar we hebben wel goud..." Beatrix keek hem warm aan, "Ja, dat dan weer wel."   

Kerstmis, anders dan anders

U weet dat ik het afgelopen jaar heel wat te mauwen heb gehad over alles wat er om ons heen in de wereld gebeurt. En dat dat alles ook impact heeft op onze micro-omgeving -het gezin. We konden er niet onderuit, we hebben allemaal de klap gevoeld. Ook de Miljonairs op de Miljonairs-fair, of, zoals een Hagenees laatst zei, de Rèkeluis-beurs. Hij stond daar bij de deur, in een strak pak met een glimmende V op zijn revers en was belast met de beveiliging van al dat moois, lekkers en duurs dat er was uitgestald. Hij stond daar voor € 9,86 per uur, 8 uur per dag. Zijn werkgever betaalt hem dat bruto, dus hij houdt per gewerkt uur pakweg € 6,90 netto over. Zijn werkgever daarentegen brengt de diensten van deze ordebewaarder bij de RAI in rekening tegen een tarief van € 42,00 per uur. Onze Haagse securityguard was er die dag uiteraard niet alleen, ze waren met een heel busje vanuit de Hofstad afgereisd naar de Hoofdstad en zijn overige 12 collegae stonden bij andere in- en uitgangen, bij de garderobe, op de beursvloer en bij de vele, veel te dure, veel te grote vervoermiddelen van onze welgestelden.

Ik ben niet zo heel goed in rekenen, maar u en ik weten dat deze kostenpost slechts marginaal drukt op de totale begroting van de gehele Fair. Bij wijze van aangepast gedrag was ook de toegangsprijs, die voor de Huishoudbeurs ook al snel zo'n € 18,00 bedraagt, maar even fors opgeschroefd, de catering eveneens in kwaliteit omhoog bijgesteld en de tarieven voor de standhouders verviervoudigd. Zelfs de hostesses waren voor deze gelegenheid Nouveauriche gekleed en spraken met een Gooische R. Tja, je hebt het wel over MILJONAIRS, dus dan kun je niet aankomen met een praktisch Libelle uitdeelpakket, een schattige Margriet verwentas, een spannende Viva doe-doos of de flauwe Flair frutsel-zak. En was het druk? Ja, het was bijzonder druk en de organisatie kon terugkijken op een geslaagd festijn. Shappoo!

En we vieren ook weer massaal Kerst. Vanmorgen om 8.00 uur nog even naar 's lands Grootste en hoewel ik veronderstelde dat ik de eerste bezoeker was, bleek dat ik amper de winkel in kon, zó druk als het al was. En zo te zien kocht half Huizen niet alleen maar de Euroshoppers van de onderste plank... de zalm, pesto, hazerug, eendeborst en konijnebout gingen grif in de kar of mand en werden omringd door menig A-merk pot, pak en zak.

En toch, toch klopt er iets niet. Houden we nu met z'n allen de schijn hoog dat we er weer helemaal bovenop zijn? Of kunnen we alsnog genieten van wat we wél hebben en storen we ons niet aan wat we zouden willen hebben? Of zijn er toch echt gezinnen die het met een Euroshopper Kerstdinertje moeten doen? Of zelfs met nog minder? Waar er van een diner geen sprake is, maar waar men blij is met de extraatjes in het pakket van de Voedselbank?
Breng ik nu straks wat boodschappen terug met het schaamrood op mijn kaken? Wat geef ik die morsige accordeonist bij de ingang van AH? Koop ik alsnog de Strijdkreet van de aan één oog blinde Heilsoldaat, die al jaren en jaren op ons winkelcentrum te vinden is? Neem ik dit keer wél de Daklozenkrant aan van die amper Nederlands sprekende jonge vent met z'n slobbertrui?

Ach heeeeerlijk om zo weer eens op jezelf te mopperen, ieder jaar met Kerst even jezelf volledig geestelijk ontslakken, even hier en daar wat goed doen, de reclamebezorgers een eurootje in de hand stoppen, wat meer zwaaien naar de passerende buurman, Daklozen knuffelen, voedselbankzitters gedenken en FOEI roepen tegen de bonus toucherende bankiers, die op de MILJONAIRS Fair het kwijl van hun revers vegen, terwijl de Haagse Jan Modaal op zijn eigen revers het logo van zijn werkgever draagt en amper reden heeft om eens ergens voor te kwijlen.....

Ik ga mezelf maar weer eens schamen over al dit onrecht, waar ik ontegenzeglijk deel van uit maak. Zoals ik al eerder zei: VOLGEND JAAR, DAN DOE IK HET HELEMAAL ANDERS!!!!!! DEO VOLENTE, en zo ook de Economie! Fijne dagen, ik hoop dat u ze mij ook wenst. Dan hebben we allebei wat.

Op TV is alles anders

Mijn avontuur met Ziggo zit er vooralsnog op. Ik heb gestreden en ... gewonnen. Vanavond is de uitzending bij TROS Radar. Kom ik in beeld??? Ik hoop het niet...!! Ik heb het niet zo op mezelf op de buis. Ik kijk liever naar Wendy, Linda of Astrid, of naar John Cleese als hoteleigenaar of naar Rowan Atkinson als de snerpende Blackadder. Zij zijn getraind, zien er goed uit, klinken goed, geloofwaardig.

Ik vind altijd dat ik op beeld- of geluidmateriaal niet laat zien wie ik ben. Ik klink anders, zie er anders uit dan ik me voel en laat me meestal niet van mijn beste kant zien. Hoe doen die mediagiganten als Wouter, Jan Peter, Mart, Umberto of Jan de Hoop dat dan? Zijn zij op op LCD hetzelfde als thuis op de bank? Als mevrouw Balkenende aan JP vanuit haar woonkeuken vraagt of hij kaas of worst op zijn brood wil, zegt hij dan "Een herkenbaar dilemma, waar wij vooralsnog geen passend antwoord op hebben. We dragen hier gezamenlijk verantwoordelijkheid voor en zullen in gezamenlijkheid hier dan ook een oplossing voor moeten vinden." Of roept hij naar de keuken: "Doemijmaar kaas, die ouwe brokkelkaas. Lèkker! En neem ff een biertje mee."
Het waren prachtige volzinnen, die ik had ingestudeerd. Ik nam mij voor de emotie uit te schakelen en Ziggo eens recht voor zijn raap te confronteren met het stompzinnige gestuntel van haar Klantenservice. Maar ik ben bang dat ik onverstaanbaar enkele leegzinnen brabbel en daarbij wisselend gefrustreerd / hulpeloos / angstig en boos kijk. Niks coole attitude, maar een media onwaardig gepruts. Als de kijkcijfers vanavond tegenvallen, dan ligt dat aan mij!

Ik heb nog hoop. Dat ze het stukje van mij uit de uitzending knippen! Ja, dat kan nog. Maar dan weet niemand wat ik Ziggo te melden had. Dat ze er werkelijk een zooitje van maken op de afdeling Klantenservice. Dat klanten écht soms ten einde raad zijn en nog steeds wachten op hetgeen waar ze inmiddels voor betalen, maar wat Ziggo nog niet levert (goederen, diensten, of geld / refund etc.). Nou ja, dat weet heel Nederland natuurlijk allang. Moet ik dan ook maar wat positiever (zie vorige blog) denken en doen? Vooruit. Ik zal beginnen. Lama uitzenden dan. Kamij het schele. JP, ik doe een biertje met je mee!

Ik weet iets, of niets...

Als ik denk aan wat ik allemaal had kunnen doen....en als ik denk aan wat ik "slechts" allemaal gedaan heb tot nu toe... In een volgend leven (is dat er?) doe ik het hélemaal anders! Als ik dan de tijd heb, dan zet ik alles op een rijtje en dan bekijk ik al mijn mogelijkheden, die zet ik dan af tegen mijn interesses en vaardigheden en dan kies ik EINDELIJK eens iets wat ik per se WIL doen en dan verdien ik mijn boterham met activiteiten, waar ik alleen maar blij van word. Ik maak zeg maar van mijn hobby mijn werk, dat is toch fantástisch???

Herkenbaar? Vaak kom ik mensen tegen die wel doen wat ze doen, maar daar niet erg gelukkig van lijken te worden. Wat is er toch aan de hand? Waarom zijn we steeds vaker minder gelukkig met wat we wél hebben en verlangen we meer en vaker naar wat we niet hebben? Het past misschien wel in de theorie van 2012. Oh, u weet niet waar ik het over heb? "De Maya's en Nostradamus voorspelden los van elkaar dat de aarde in 2012 grote veranderingen, een nieuwe tijd te wachten staat.(WIKIPEDIA)"

Het barst van de verhalen over deze veranderingen. Het ene vertelt dat er in de kosmos een ommekeer plaatsvindt van de energieën of de energiebanen, zelfs dat de aarde op die ene dag (21-12-2012) andersom zal gaan draaien, dat het magnetisme van de aarde zal omkeren of dat er juist daardoor rampspoed kan ontstaan, een volgende ijstijd tot gevolg hebbend...een ander verkoopt nu reeds een plek op een hoog gelegen locatie in Afrika, waar je jezelf voor een bedrag van $ 25.000,- een droge verblijfplaats kunt toeëigenen tot het waterpeil weer gedaald is naar normale proporties. Hoe lang dat verblijf zal gaan duren, hoe je jezelf en al die anderen dan van energie, water, voedsel en overige levensbehoeften moet voorzien, schrijft men er niet bij, maar wie dan leeft, die dan zorgt is wellicht het motto... Als ik u was, zou ik maar vast een ticket boeken, zo rond middernacht op 20-12-2012. Of een dagje eerder is misschien nog beter. Of alvast daarheen emigreren, dan bent u vast aan het klimaat gewend en de mensen die er -nog- wonen.

Maar hoe zit het nu? Gelooft u dat er iets staat te gebeuren? Ik wel. Maar ik weet niet wát. Ik weet soms iets, maar hierover weet ik eigenlijk niets. Wie of wat moet ik geloven? Mijn spiritueel trainer, die het toch wel heel geloofwaardig over kan brengen, maar die het ook maar van horen zeggen heeft? Of de oude geschriften van de Maya's, die ontcijferd en geïnterpreteerd zijn door een onbekende wetenschapper? Of toch maar eens Nostradamus aanhangen en bij de Volksuniversiteit een cursus volgen over zijn leven en zienswijze?

Maar hoe kómt het dan dat ik sterk het gevoel heb dat ik wel iets weet, dat ik toch iets geloof over een Betere Wereld, dat ik het vertrouwen heb in het feit dat dingen heus weer een keer Goed gaan en dat mensen in wezen ook Goed zijn? En wie geeft mij in dat ik deze woorden met een Hoofdletter moet typen? Alsof ze dan geloofwaardiger zijn, of zodat je ze wel MOET lezen (doe ik het weer!). Ik verklaar dit als een soort van geloof. Ik geloof dat het zo niet veel langer door kan gaan. Ik geloof dat als wij allemaal wat positiever denken en doen, iets meer openstaan voor de ander, iets meer genoegen nemen met iets minder, iets vaker een ander helpen zonder daar een nota voor te sturen, iets minder vaak ons oordeel al klaar hebben zonder dat we oprecht belangstellend naar de ander zijn, ja, dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat er ons een andere wereld te wachten staat. Een betere wereld. En de omschakeling is pas in december 2012, dus we hebben nog even! Maar wel vandaag starten dan, hè? Doen hoor! WIE BEGINT?

Doorgaan waar anderen ophouden

Holadiehee, dát was de DSB..... en wéér is er een debacle waar gans financieel Nederland zich aan vergaapt, de pers van smult en de consument zich een hoedje van schrikt. Scheringa ontkent het bestaan ervan en AZ blijft bestaan. AZ gaat door waar anderen ophouden.
Ook het notariaat zucht en steunt onder alle malaise; de 180 (of hoeveel zijn het er...) kantoren die onder verscherpt financieel toezicht staan proberen met man en macht door te gaan. En anderen stoppen er mee. Er zijn ook kantoren die momenteel doorgaan waar anderen ophouden; er wordt nog hier en daar samengegaan, zelfs nu of beter gezegd: juist nu. En ook zijn er kantoren waar de agenda maar niet leeg raakt. Hoe doen ze dat toch?

De accountancy merkt eveneens dat er minder te administreren valt, maar uiteraard is daar de klap niet zo heftig voelbaar als in het notariaat. De advocatuur heeft het nog druk. Men heeft een forse input te verwerken van ruzies en fusies, van scheidingen en insolventies en niet te vergeten het arbeidsrecht. Kennelijk gaat de advocatuur door waar anderen ophouden. Deze slechte woordgrap ingeval van het arbeidsrecht, waar de werknemer dus ophoudt en de werkgever doorgaat berust op louter toeval.

De branches van mijn kantoor danken hun bestaansrecht aan verschillende segmenten. De markt is er één; hoewel onstuimig, voor niet alle branches reden om de noodklok te luiden. Beïnvloedbaar? Ja en nee. Ja, omdat er volgens mij altijd werk te genereren is. Nee, omdat bepaalde invloeden nu eenmaal gevolgen hebben voor de economie en dus de kooplust van de particulier, die al zijn veiligheden om zich heen ziet wegvallen. Het ondernemerschap is er ook één. De specialist is nu eenmaal niet vaak de ondernemer. Men handelt naar bevindt van zaken en zoals het kantoor het al jaren gewend is. Tarifering. netwerken, de 7 marketing P's, efficiency en ken- en stuurgetallen zijn zomaar wat termen die bij de hedendaagse "specialist" absoluut niet in zijn woordenboek kunnen ontbreken. Ontkent hij het bestaan ervan, dan ziet hij de agenda leeglopen, klanten wegblijven en personeel te duur worden. Beter is dus om je als specialist-ondernemer (in de accountancy, advocatuur of het notariaat) in te laten met marktgericht werken en je producten en prijzen aan te passen aan de vraag c.q. de markt. Op die manier kun je zelf doorgaan waar anderen ophouden.

Vraag je voorts als ondernemer regelmatig af: wat kan ik beter dan mijn concurrent / buurman? En hoe moet ik dat dan kenbaar maken? Wie heb ik daar bij nodig? Hoe efficiënt werken mijn mensen? Wat kosten zij eigenlijk, wat leveren zij maandelijks op? Als ik het in het één niet kan verdienen, waar kan ik het dan wél in verdienen? Is mijn klant alleen maar gevoelig voor Prijs, of valt hij meer voor Kwaliteit?

Veel ondernemers in het notariaat hebben al de noodklok geluid en men heeft al van vele mensen op kantoor afscheid moeten nemen. Nu is het een kwestie van doorgaan, marktgericht, kwaliteitsgericht en omgevingsbewust. Doorgaan en niet ophouden. Als uw collega dit niet doet, bestaat een kans dat hij moet ophouden en dan kunt u in ieder geval doorgaan. Doet uw collega dit wél, dan moet u vooral doorgaan, misschien wel samen.

Wie zei dat ook al weer? Zo met zo'n zwaar Engels accent: "Vooral doooooorgaan!" Weet u het nog?
Ik wel. Vooral doooooorgaan....hij had niet kunnen bevroeden dat zijn gevleugelde uitspraak nog eens zo actueel zou kunnen zijn in 2009.

Wie willen...er naar de Antillen?

Mijn winterdepressie sloeg in alle hevigheid toe. En met mij de zakte de gehele mondiale economie in als de bekende plumpudding. Niet alleen het weer was slecht, maar ook de arbeidsmarkt, de prognoses, de politieke stemming, de huizenbranche, de financiële markten en 's-lands algehele tolerantie daalden tot een absoluut dieptepunt.

Mijn agenda daarentegen stond wekelijks vol. Maar niet altijd met de juiste afspraken...ik kreeg in groten getale mensen langs, die in het notariaat werkzaam zijn(of liever gezegd: waren) en die van de ene op de andere dag te horen hadden gekregen dat hun baan ophield te bestaan, hetzij goedschiks, hetzij kwaadschiks. Met andere woorden: tijdelijke contracten werden niet verlengd en contracten voor onbepaalde tijd werden door tussenkomst van de Kantonrechter of de Directeur van het UWVWerkbedrijf op grote schaal opengebroken en om bedrijfseconomische redenen beëindigd. Dit zat er misschien al wel een beetje aan te komen, maar voor veel mensen kwam deze onheilstijding toch als een donderslag bij heldere hemel. De impact van deze ontslag-tsunami varieerde dan ook van "vervelend" (voor de jonge starter, die nog bij mams thuis woont) tot "schrijnend" (voor de kostwinner met de te zware hypotheek en twee studerende dochters). Maar hoe het ook zij: niemand die hier iets aan kan veranderen. Ieder verhaal is er één. Zoals de Engelsen zeggen: we have to deal with it.

Om twee redenen ben ik vorige maand Nederland tijdelijk ontvlucht: het weer en het economische weer. Of nee, eigenlijk om drie redenen: ik had al enkele contacten op Curaçao en om het nuttige met het aangename te verenigen boekte ik een vlucht (helaas nog met vliegtax, oh oh, wat verwent de Overheid ons om dit medium af te schaffen, wat zullen we een geld overhouden!!) naar dit heerlijke stukje Koninkrijk der Nederlanden. Ik heb er met vier notariskantoren gesproken en met een vijfde en zesde nog per e-mail contact gehad tijdens mijn verblijf in het overheerlijke Resort. Met enkele vacatures tot gevolg (reden numero drie).
Wat was dit leuk! Wat was het prettig om te horen hoe het notariaat zich op Curaçao manifesteert! Hier gaat het -let op dit woord!- GOED. De notarissen met wie ik sprak vinden hun werk -nog zo'n woord:- LEUK en men VERDIENT er nog aardig ook. Zo was het in Nederland ooit ook! Best triest, om te moeten constateren dat in een korte tijd de intentie van mensen zo kan omslaan; ik kan mij voorstellen dat vele notarissen het in Nederland niet leuk meer vinden. Wat te denken van het imago....was het net volledig uitgedeukt en strak overgespoten, jenst de economische malaise er weer een forse del in.
Enfin, het positieve overheerst op mijn bureau altijd en dus: WIE WIL ER NAAR DE ANTILLEN? Kom maar op, werkloze kandidaten! Dit is je kans op a)werk, b)zon, zee en Mambo Beach, c)een avontuur, d)een bijzondere ervaring met een prima toegevoegde waarde op je cv, e)werken op niveau, f)werken met vaste tarieven (WAAAT??? Jazeker!), g)een uitgelezen kans om je talen op te halen etc. etc.

En dan nu even serieus: wij begrijpen de situatie van de notariskantoren volkomen, maar wij voelen ook mee met de kandidaat-notarissen.
Wij zoeken gemotiveerde kandidaat-notarissen, die hun carrière een nieuwe impuls willen geven en daardoor een onverwacht interessante ervaring willen opdoen. Wie willen....er naar de Antillen??? Even aanmelden, je weet onderhand wel hoe en waar. KANS!!!

Gelukkig, een Nieuw jaar.

Natuurlijk wens je iedereen een gelukkig Nieuwjaar met veel gezondheid, geluk en voorspoed en hoop je dat ieders wensen maar uit mogen komen. Aan de andere kant: de kranten en televisie laten tot nu toe een beeld zien van onze wereld, waarin van geluk, voorspoed en gezondheid bepaald weinig sprake is. Israël klungelt gigantisch in de Gazastrook ten koste van honderden onschuldige Palestijnen, die dan stuntelig wat raketjes terugsturen waardoor vijf Israëlische burgers dan weer het loodje leggen en oh oh wat werkt dat allemaal lekker naar een oplossing van dit al tientallen jaren durende conflict!

Onze Man van het Jaar bezweert iedere vorm van recessie, terwijl de ondernemers en burgers van ons land krampachtig de billen bij elkaar houden en banken er alles aan doen om maar geen kredieten/hypotheken te hoeven verstrekken. Nee, wij raden u nu vooral aan om geen investeringen te doen...we kunnen zelf amper onze salarissen blijven betalen...Dat de Topmannen bij die ene bank dit jaar dan toch nog hun exorbitante bonussen opstrijken is bijzaak, een druppel op een gloeiende plaat. Een plaat die volgens mij blijft hangen (voor de tieners: voorheen draaiden we MP3-tjes op een Platenspeler, waar dan Vinyl langspeelplaten op werden gelegd, je weet wel, die zwarte dingen waar een beetje rapper mee scratcht). Voorlopig wordt het Notariaat in Nederland geplaagd door terugvallende omzetten in het OG; banken doen dus knijterig bij het verstrekken van hypotheken en overige leningen, de aspirant-kopers worden en blijven dus voorzichtiger dan ooit, waardoor ten eerste de makelaars massaal hun klaagzang laten horen en tenslotte de notaris het met de helft minder koopaktes/hypotheekaktes moet zien te rooien.

En dus kun je als notaris met minder mensen toe. In de afgelopen drie weken heb ik al vele aanmeldingen gehad van allerhande functionarissen (kandidaat-notarissen, notarisklerken en secretaresses), wiens tijdelijke contract niet wordt verlengd/omgezet. Dat dit soms schrijnende taferelen oplevert zal geen verrassing zijn; wat te denken van de 46-jarige klerk met drie jonge kinderen en een vrouw met een kleine beperking, waar het gezin dus afhankelijk is van het inkomen van de overigens hardwerkende, ervaren man, die al ruim 20 jaar in dit notariaat tonnen heeft verdiend voor de kantoren waarvoor hij gewerkt heeft...???? Ook voor dit gezin is 2009 inderdaad een Nieuw jaar, maar niet zo Gelukkig als gehoopt.

Inmiddels hebben we enkele mensen in outplacement. Dit geeft de betrokken personen in ieder geval perspectief en hoop. En zo hoort het ook in een tijd waarin de temperatuur en de economie richting de min 15 gaan! Zolang Wouter Bos zijn positieve gezang de media instuurt, hopen wij op een paradigmaverschuiving. Komt alles toch nog goed.

Malaise-jurk

Alle volkeren der aarde juichen. Er is Wereldgeschiedenis geschreven: de machtigste natie van alle heeft een nieuwe president! Hun eerste zwarte president, tevens advocaat en tevens van Keniaanse afkomst als zoon van donkere papa en blanke mama.
En James Bond is in première. En de makelaars klagen steen en been, net als de huizenverkopers en hypotheekverstrekkers. En de Belgische premier windt zich op vanwege de alsnog verstrekte torenhoge bonussen voor de topmanagers van deze en gene bank. En de kredietcrisis leidt tot seksverslaving. En een derde van de vrouwelijke managers en een vijfde van de mannelijke managers heeft last van een vroegtijdige Winterdepressie. En Feyenoord staat op plaats 13 van de competitie, die overigens door AZ wordt aangevoerd. En Britse economen zijn somber over de nabije toekomst. En de notaris ziet de decemberagenda gevuld raken als ware het maart of augustus...en het aantal afspraken voor 2009 is niet bepaald om over naar huis te schrijven. En in mijn netwerk zie ik enkele notarissen langskomen, die door omstandigheden gedwongen hun ontslag hebben ingediend bij HM (Hare Majesteit voor ingewijden, Hennes & Maurits voor Internetshoppers).
En onze koningin, zij ziet het allemaal gebeuren; uit mededogen bestelt ze haar nieuwe jurk dit najaar maar bij H&M, in plaats van bij Sheila. Deelt ze toch wat mee in het landelijk heersende malaisegevoel.
De bestelling komt via de Dongel van KPN in het Distributiecentrum van H&M en de jurk wordt uit het rek gehaald door een plaatselijke Obama, die de verpakking doorgeeft aan de Belgische heftruckchauffeur, die als een James Bond door het magazijn scheurt. Vervolgens belandt de tas-met-jurk op de afdeling expeditie, waar overigens enkele managers afwezig zijn wegens een winterdepressie. De topmanager van de onderneming komt net na-hijgend uit het kopieerhok, gevolgd door een vrouwelijke collega van de administratie, die al blouse dichtknopend de bestelbon parafeert, waardoor de Koninklijke Jurk op transport kan naar Den Haag. Gert Jan Verbeek heeft toch wat tijd over en bestuurt de CO2-neutrale auto van TNT Post richting het Haagse Noordeinde. Onderweg lopen over de stoep huilende makelaars met borden "Te Koop" onder hun armen, als 60-er jaren Cambodjaanse vluchtelingen op weg naar het veilige Vluchtelingenkamp, waar Louis van Gaal de scepter zwaait en ruzie maakt met iedereen, die het waagt hem niet naar de mond te praten. Bij het Majesteitelijk paleis aangekomen stopt Verbeek met zijn busje voor de slagboom, waar een verdwaasd kijkende portier met afhangende schouders tegen hem begint te mompelen "Ik was tot voor kort Notaris! Echt waar!" Nadat het pakketje voor HM van H&M aan alle kanten is bekeken en doorgelicht, brengt een stijle sombere Engelse econoom het pakje naar HM.
Als de Koningin op 20 januari in deze jurk de inauguratie van Obama bijwoont, zou hij het dan zien? Zou hij de matige omstandigheden van de jurk aflezen, iets merken van onze malaise? Zou het echt? Hij zal ons dan vast komen helpen! Zo is hij. Yes, he can!

De vakantie voorbij

Het was een natte maand, tenminste, in Nederland. Op mijn vakantieadres was het droog, warm en rustig. Een ideaal vakantieklimaat zeg maar. Tijd en rust om dingen op een rijtje te zetten en onder andere alle klussen, die thuis nog dienen te gebeuren, eens op te schrijven. En oh, wat is de batterij dan weer opgeladen. En oh, wat hebben we weer nieuwe inspiratie opgedaan. En oh, wat een briljante ideëen zijn er weer ontsproten. De credo's van de kleine ondernemer als het om vakantie-vieren gaat. "Nee, ná de vakantie, dan gaan we er weer VOL tegenaan!"

Maar eigenlijk ben ik nog steeds net zo moe als de laatste werkdag voor mijn vakantie. En ik ben meer vergeten dan dat ik had moeten onthouden. En van nieuwe ideëen is al helemaal geen sprake. Doel-, fut-, gedachte- en zinloos zit ik op kantoor en vraag ik mij af wanneer de volgende vakantie te plannen is. Was het dan slechts een illusie, die zon, die kust, die stilte, dat heerlijke eten, die geweldige Sangria Cava, dat fantastische samenzijn, die idyllische pleintjes, die Goddelijke cappuccino's, dat prachtige uitzicht.... Nou, volgens mijn dagafschriften duidelijk niet. Ook de brieven van mijn Creditcard-leverancier worden steeds aardiger van toon en met liefde verhoogt men mijn limiet nog een keer. Dus nee, in werkelijkheid ben ik stoffelijk op vakantie geweest, maar geestelijk ervaar ik die periode kennelijk slechts als het dagelijkse loopje van mijn kantoor naar de receptie boven. Vaak doe ik daarbij trouwens heel wat inspiratie op. Niets zo geestverruimend om de 17 treden op, maar ook weer af te lopen. Als je ervan uit gaat dat er in onze hersenen 1000 verschillende programma's gelijktijdig bezig zijn op allerlei gebied, en dan heb ik het specifiek over programma's die tot een vorm van bewustzijn leiden, dan moet er in die korte tijdspanne toch wel een ideetje of drie aan de oppervlakte boven komen drijven waar ik als commercieel bureau omzetverhogende activiteiten mee kan ontplooien... Maar even terug naar deze vermoeiende dag: en dan blijkt dus dat de vakantieweken de geestelijke rek dus eerder afgevlakt hebben dan bijgepunt? How come???

Lieve Lezer, het valt allemaal wel mee, maar om "er weer in te komen", dát behoeft wat nuancering. Ben je drie weken ziek door oorzaak A, B of C, dan ga je ook eerst beginnen met halve dagen. Of in een erger geval schrijf je met je Casemanager een reíntegratieplan om het arbeidsproces weer langzaam van je eigen routine deel te laten uitmaken. Zo is het met vakanties ook! Eerst maar eens halve dagen werken om de vermoeiende terugreis weg te schaven, dan een paar halve dagen er achteraan om die extra pondjes er weer af te sporten, dan een paar halve dagen om bij te komen van al die extra inspanning, vervolgens een paar halve dagen thuisblijven om alle thuisplannen uit te voeren, dan nog wat halve dagen.....

Het zou zo fijn zijn, maar het lot van de ondernemer biedt nu eenmaal slechts het juk van de eigen onderneming. Notarissen zijn wel weg, maar hebben toch om de dag "heel even" contact met kantoor om te checken of alles goed gaat. En om de andere dag kijken ze "heel even" het saldo van de derdenrekening na om te checken of daar ook alles in de pas loopt. En ja, dan ben je wel weg, even lekker helemaal eruit, in dat Mediterrane land met die heerlijke cappuccino en dat prachtige uitzicht, maar eigenlijk ben je geestelijk nog vol op kantoor aanwezig. En je partner roept je regelmatig tot de orde, maar dan pareer je met overslaande stem "Maar het is wel MIJN zaak, mijn EIGEN toko, en als IK de boel niet controleer, dan loopt ALLES fout en dan zit ik zodra de vakantie voorbij is, weer avond aan avond op kantoor om de boel recht te trekken...!!!" Zuchtend haalt je partner haar schouders op en loopt ze met de kinderen het Internetcafé uit, op zoek naar de zoveelste winkel met veel te dure voetbal-T-shirts. Maar vólgend jaar, dan doet u het anders. Zeker weten!

De Hoofdredacteur

Bent u momenteel tevreden?
Iedere dag sta ik op en waan ik mij een gelukkig mens; ik heb een huis, eten, drinken, een gezond en liefdevol gezin, ik heb werk -dat ik toevallig ook nog leuk vind- en een fijn team van mensen op kantoor. Niets te klagen dus. Behalve dan dat de arbeidsmarkt wat ongelukkig in elkaar zit momenteel, maar -zoals altijd- is deze onderhevig aan golfbewegingen en hoef ik me nooit zorgen te maken. Want zijn er veel kandidaten, dan is het een sport om deze aan een passende baan te helpen en zijn er veel vacatures, dan vul ik mijn dagen met de search naar de geschikte personen om de banen op te vullen.
Maar er zijn toch veel concurrenten?
Ach, wat heet concurrenten. Er zijn bureaus, die ook hun steentje bij dragen aan het instand houden van de notariële arbeidsmarkt. Dat sommige dat doen door mijn activiteiten of uitingen te kopiëren, daar moet ik om lachen; eigenlijk streelt het mij wel dat mijn slogan of een kompas in advertenties nu door anderen wordt ingezet om kandidaten te werven. Zien en gezien worden is voor een commercieel bureau nu eenmaal een issue. En natuurlijk doe ik daar ook aan mee. Alhoewel, ik durf daar toch wat genuanceerder over te praten. Waar het tenslotte om gaat, is dat je als bureau Het Probleem oplost, of dat nu een probleem van een kantoor of van een individu is, je wordt ingehuurd om voor een oplossing te zorgen. En als je dat goed doet, dan maakt het niet uit welke slogan of advertentietekst je gebruikt, of over jezelf schrijft hoe goed je wel niet bent...
Bent u dan ook zo goed?
Haha, ja hoor, ik doe mijn best om goed te zijn. Maar ik houd het simpel: ik zet mij in om Het Probleem Op Te Lossen. Ik zeg daarbij wat ik doe, en ik doe wat ik zeg. Transparantie is een toverwoord in de zakelijke dienstverlening. Je wordt namelijk snoeihard afgerekend op loze beloften, warrige stukken en Slechte Oplossingen. De grootste reclame maak je door Goede Oplossingen te bieden; het is ongekend hoe vaak ik mensen aan tafel krijg, die via collega's, vrienden, relaties etc. aan mijn naam zijn gekomen. Ik sprak onlangs nog iemand, die mijn kaartje had gekregen van een oud-collega. Het kaartje was verfomfaaid (wat een schitterend woord!) en dateerde van twee oplagen eerder. Maar hij had het bewaard "voor het geval dát..." en nu zat hij bij mij.
Dus transparantie, goed werk leveren en dan gaat het allemaal vanzelf?
Hmmmm, dat is wel erg kort door de bocht, maar feitelijk komt het hier wel op neer. Deze werkwijze adviseer ik ook aan de notaris-ondernemer. Houd het simpel, maak het werken op kantoor inzichtelijk, kijk wie wat doet, en wat diegene kost, zet de juiste mensen op de goede plek, benut de automatiseringsmogelijkheden ten volle en zorg dat de klant tevreden de deur uit gaat. Van kantoren, waar men zo te werk gaat, krijg ik in ieder geval niet snel een ontevreden kandidaat-notaris of notarisklerk op bezoek; deze plukken de vruchten van het goed georganiseerde kantoor en hebben het gewoon naar hun zin. En natuurlijk: OVERAL is wel wát! Maar als in basis de machine goed geolied is, dan is de kans op uitval klein. Ik sprak een jonge notaris, die zijn kantoor om die reden Henry Ford Notariaat wilde noemen, maar daar stak de KNB een stokje voor; die malligheid, daar doen we niet aan mee. Maar in essentie heeft die notaris wel het gelijk aan zijn kant, én het werkt! Prachtige aantallen akten, mooie omzet en dito winst, minimaal personeelsverloop en grote arbeidssatisfactie.
Als ik dit zo beluister, dan kan onze hoofdredacteur nog wel wat leren. Kan hij eens bij u langskomen?
Jaaaaaa, dat zou kunnen....maar ik weet niet of, nou ja, laat maar eens komen. Heb ik u al mijn uurtarief genoemd?
De hoofdredacteur heeft inderdaad gebeld, of hij samen met de uitgever een afspraak kon maken, bij voorkeur op een zaterdagochtend, zonder deadlines, zonder telefoons, zonder Blackberry's, zonder gezinsleden, zonder.... Ben benieuwd.